Ik zag tussen de rozen een fontein
een lelijke betonnen fontein en daar dreef
een bloedend brein in
grote losse hersens
waarin nog gedachten cirkuleerden

Als het kon spreken zou het onbekende woorden openbaren
en vertrouwde gezichten zich openbaren in een bloem van
kompassie dit mysterie dit lichaamloze brein
ik ontvouwde als een toneelspeelster
mijn hand vanaf mijn huid

"Ik heb alles verloren
en toch lijkt mijn doel nog zo nabij".

Want had ik niet alles verloren
had ik niet achteloos mijn verleden losgelaten
zonder een toekomst te kunnen zien
toch leek mijn doel nog zo nabij

Het brein sprak
Het sprak niet maar kreunde
langzaam en leek te verpulveren
in het wisselend licht van de maan
Ik keek beter het was een monster een insekt
dat verdronk toen het kwam drinken in de fontein

Begin
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma