Gekleurde blokken en idealen
naderen en verdwijnen ongrijpbaar
maar ik zie ze en ik kan
tasten en ik voel
ze, ik zie ze

bij alles wat ik voel
wat ik zie:

als ik jouw
haren, jouw schouder voel,

als ik zie dat ik in deze ruimte kan spreken.
En horen:
want ik weet iets
-de ervaring leert het mij:
we worden bestormd door gevoel en herinneringen
als ziekten
uit een doos die opengaat!

Wat ben ik onzeker.
Kijk eens naar het helse feestlicht buiten het raam!

(Harald lacht)

Maar hoor je het niet? Hoor je die stemmen
niet? Ze zijn zo schel, je hoort ze al
van heel ver weg!

Hoe moet ik nu mijn werk afmaken?
Hoe komt het ooit nog klaar? Hoor die
stemmen, dat ontzettende lawaai!

Harald
Maar zijn er dan geen nette mensen bij?
Strenge vrouwen
die zuinig kritisch de leuzen
overwegen?

Viktor
Nee.

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma