ze een glas in, maar gaat daarna weg, wat Viktor in verlegen-
heid brengt)

U hebt mij niet geantwoord
op een brief; maar dat is ook beter zo, immers nu
kijk ik u direkt in het gezicht, alles lijkt nieuw.

Viktor
Verwachtte u antwoord; verwachtte u
een levensteken van mij?

Marchesa
U hebt mijn brief
nooit gelezen, en was dat niet beter zo?
Misschien was hij niet geadresseerd, of nooit verzonden.

Ik kon mijn avonturen niet beschrijven; ik zat er
midden in. Ik kon aan niets anders denken.

(Harald komt terug met een fotoalbum dat hij begint door te
bladeren)

Mijn reis
was een sensatie!
Want leed
is een sensatie, want leed moet prachtig zijn
en opklinken in gore tonen
uit een dom orkest.
Ik hield dan ook niets voor me.
Ik heb alles uitgedeeld.
Huisvrouwen met gebak en tranen in de ogen
konden al mijn schreden volgen
en met mij meevoelen, tot al mijn leed
van mij ontvreemd was.

Nu kan ik weer terugkeren naar mijn uitgangspunt.
Een omfloerste droom
in slechte kleuren, nevelig
zonder bijgedachten of emoties:
en daarna weer een nieuw verlangen.

Soms wil ik van de daken schreeuwen
een droom: hoe grijs en wit een nieuwe
kleur vormen, hoe het water warm
kan vloeien, hoe iets kan fonkelen

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma