Zie mij de verschrikkelijke pijn
ontstijgen."

Marchesa
Het zijn monsters; ja,
laten wij dit volk ontstijgen! Geef mij
uw hand; laat mij uw nagels kussen;
krab mij, dat het bloed
mij onderspuit, eer u
weggaat en de lichten dooft, eer u mij weer

in de nacht
alleen laat
met het spook van het monster;

eer u mij weer
verlaat.

Want u weet, dat u het niet bent,
die moet sterven.

Maar
liever dan te sterven in de zee
verkies ik, na mijn lange reis:
van uw hand nog
een grotere smart te ondergaan;

nog liever wil ik
smeulen in de vroege ochtend, als
bloedrood de ochtend gloort:

kronkelend wil ik dan mijn stem verheffen
en roepen: "O! Zie mij nog leven
in deze nacht
nu ik mijn zenuwen heb herkend
en de pijn zo hevig is dat ik
het dode monster
in grootte overtref."

Viktor
Ik laat u nu alleen! Ik laat u

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma