Voor hen, die niet meer zoeken
naar een antwoord (misschien nog naar de vraag) zijn deze wonden
die de indringster opliep toen zij teruggestoten werd,
een kleurrijk schouwspel door geen wijsheid
meer omhuld.

Geen omfloerst verhaal geeft een remedie voor haar aarzeling
en haar eeuwige drang tot reizen. Ik weet niet
waarom zij dwaalt of zich zo dikwijls vergist
bij een kruispunt. Misschien
leert ze ermee leven? Ze is op reis
naar iets dat ver is en vertrouwd. Zodat de weg

voor haar vertrouwd is. Ze kent de stenen en het zand,
ze speurt langs de weg naar fragmenten
waaruit zich ineens een oud bouwwerk openbaart. Ze luistert

naar de regen: het water zingt
en zakt weg in de aarde. Ze hoort een klank,
een machtig ruisen
achter de horizon. Het landschap opent zich voor haar.
Ze reist erdoor. Dan sluiten zich haar wonden,
als om haar bloemen opengaan. De avond valt;
ze gaat tevreden slapen.

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma