zonder liefde, niet liefdeloos, maar waar de aspiraties
anders zijn.

(Viktor komt op en kijkt peinzend in haar richting. Zij ziet
hem en schrikt)

Maar diepste ziel
van mij, gehuld in schimmen
al kan ik soms opzien naar de vormen
wier schaduw mij soms raakt:
ik kan ze slechts bewonderen
en geprikkeld door eerbied bekruipt mij weer
het verlangen om te tasten, om te weten waar ik sta,
te voelen. Ik voel mij ellendig
als ik gevaar loop te verdwalen.

Gelukkig weet ik wie ik ben.
Ik geniet aanzien en manifesteer mij met geweld.

(Een menigte Rechtvaardigen vult het toneel, schaars gekleed
als voor een heidens feest)

Viktor (fluistert)
Ziet u,
hoe ze feestvieren? Ze wachten op uw dood...

Marchesa
Mijn dood!

Viktor
Ik word er bang van. Het is een gruwelijk feest.

(De menigt raakt in exessen; men paart en drinkt)

Marchesa
Maar ik heb me bedacht; ik wil niet sterven.
Mijn verantwoordelijkheid is te groot! Niemand
heeft het recht mij te doden.

(Evangelica en Vigilante arriveren, bleek en gespannen)

Stem van Harald (veraf)
De nieuwe dag! Alles
onder de zon gloeit op in een licht
als nooit tevoren!

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma