Het regent. De zon verduistert; je ziet
niets meer.

(Een stilte valt in. Geluid van regen, versterkt)

Maar de herinnering aan haar dood verdwijnt al. Hij
regent weg. Toch draagt
een sombere groep haar lijk hierheen. Waarom
die moeite? Worden er zoveel foto' s gemaakt?

Viktor
Waarom moest ze nu weer gekruisigd worden. Altijd
maar weer dat bebloede kruis! Een bloederig
symbool, dat getuigt van een lage morele orde.

Harald
Maar het kruis
is slechts roze! En het bloed
water. Er is alleen verdund bloed vergoten.

Viktor
In een biologisch evenwicht vloeit mijn liefde
met mijn levenskracht
mijn lichaam uit en weer terug: in getijden
wissel ik mijzelf af met onvoorziene idealen.

Het nieuwe jaar komt dichterbij.Ik hang samen
met herfstige stormen, kletsnatte druppels
uit een lauwe lucht, een onweer in de verte.

De vrijblijvendheid heeft voorlopig
weer zijn keus gemaakt. Ga je mee? Thuis
zet ik de ramen open en ga verder met mijn werk.

Harald
Aan de andere kant van de heuvel
zie ik kinderen baden in het water van de rivier:
de schrammen op hun huid zijn evenzoveel trofeeën!
Ik zou me bij hen willen voegen.
Wat voel ik me hier overbodig! En deze doelloze statie
begint me te vervelen: want haar passie
schreeuwt slechts om liefde en toewijding, leiding
misschien, tot een doel dat niemand kent, langs
zuilen, reuzen, tot haar lot haar overweldigt
langs een schreeuw, tot de horizon van een echt

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma