oplaaien in mijn borst. Is het geen liefde? Maar
wat dan, wat dan?
Ik verlies mijn zelfbeheersing. Ik voel me vrijer
dan ooit! Wat een kracht voel ik
in mijn benen
opstijgen tot in mijn hoofd

ik kan
nog lopen

Harald
Ziet u mij? Ik moet huilen
om haar en lachen
want ik herken in haar
wat mij bewoog

Haar levensweg is voor niets geweest
want ze kan nog steeds
lopen,
ik huil als ik haar in extase zie
om de kleuren om haar heen

want zij strekt haar handen al naar ze uit:
haar hele leven is voor niets geweest!
Valt
ze al?

Viktor (fluistert)
Ze wankelt: 't is gangreen! De wondkoorts
zal haar vellen, ook al heeft ze
tot dusver overleefd!

(Op draagbaren worden talloze replica's van de marchesa bin-
nengebracht en om haar heen gestapeld. Evangelica rent in
paniek van de één naar de ander; Vigilante maakt foto's.
Ver weg rookkolommen.)

Marchesa
Kijk eens naar mijn doden.
Op dit punt in de ruimte
vind ik talloze dode vrouwen
die allemaal mijn dochters zijn.

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma