(Lucide) Ik zal hen niet meer baren
want ik zal nu altijd dezelfde zijn.

Zien jullie vrienden.
hoe stevig mijn spieren zijn?
De huid is geopend
mijn toekomst zweert
weg en verdampt
Ik zal verzinken
in een droommeer en in nevels
hangen: een grijze vlek in een onscherp hologram
Ik zal eeuwig dezelfde zijn
Zie hoe deze sluier
mij omhult:

ik zal niet meer spreken
maar als een koningin in deze sluier
gaan.

(Ze valt in zwijm. De laatste toeschouwers verdwijnen.)

Viktor
Uit een poel van angst
klimt ze langs een riskante touwladder omhoog,
het is een nachtmerrie. Ik wil geen bloed meer zien!
Harald, we moeten weg! Zij is omwikkeld;
zij is dood, van haar vlees en vel
zal ze niet meer walgen, want het zal
vergaan. Haar bloed is in de modder weggezakt.
Ze wordt nu snel vergeten.

Harald
Nee, ze is niet dood! Niet echt;
kijk maar, haar oogleden trillen, en stuiptrekkingen
verkrampen haar lijf. Ze slaapt...

Ze droomt. En het is vast een mooie droom. Een schok!
En haar lichaam komt tot rust.

(Als een slaapwandelaar staat ze moeizaam op, zodat de sluier
gedeeltelijk van haar afvalt)

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma