in het zwart.

in een wijde optocht
kunnen lauwe fonteinen
muziek maken,
ver weg

in parken vol mist hangt een stille
schittering: in de natte paden hangt mijn einde,
bedauwd en schaduwrijk.

O, voelen hoe
natte huid,
koud metaal voelt

Schoonheid van vreselijke pijn
trage visioenen van felle kleur
en koude lucht spint een nieuw web

van helderheid. "Dit park
en dood is één": een lied,
dat ik vaak zing. Het zet mij aan
tot reizen.

Viktor
U beschrijft wat ik lang geleden ervoer,
vóór ik andere dingen meemaakte,
toen ik marcheerde onder de pijnbomen
langs de Via Appia

toen ik in een tijgervel
de manische koningen aanbad, toen ik naakt,
naakt, in uitgestrekte holen
bij wilde vrouwen liefde zocht.

Onder bloeiende perzikbomen
in een ver geboorteland
heb ik de zon zien schijnen,
die ik nog ééns terug dacht te zien.

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma