Ik dacht: dit verlangen
is mijn trots. Dit verlangen breken
strekt mij niet tot eer! Ik heb als ieder
mijn eigen recht. Ik reisde verder, met gebroken trots,
met hernieuwd verlangen.

Viktor
U hebt uzelf met hartstocht bekroond,
met zo'n wilde hartstocht, dat het bloed
u langs de slapen droop.

(Harald legt zijn album weg en nadert hen)

Kent u niet het volk, dat ik ken?
Het is een gruwelijk volk. Ze hebben
zich overgegeven. O, de verschrikking
van hun uiterlijk en manieren! O,
al het leed van hun verderf
heb ik ondergaan.

Soms willen wij ontstijgen
aan dit volk. Zij eten
hun eigen vlees. Zij moeten
elkaar martelen, elke dag; schreeuwend
van de pijn verbieden ze elkaar
de pijn te verlichten; ze moeten allen
pijn
ondergaan.

O, willen wij dit volk
ontvluchten? Willen wij de nacht
ingaan, en overleggen,
elkaar betastend, hoe
wij van het strand
de zee in kunnen gaan, stervend
op onze lippen de woorden

"Hier,
zie mij verdwijnen
in de nacht.

Volgende
Vorige
Teksten
Schilderijen van Adriaan Brolsma